การฟ้อนรำของชนกลุ่มน้อยเผ่าเรอมัม บริเวณลานหน้าบ้านชุมชนของหมู่บ้านกี แขวงแถ่งเญิ้ต จังหวัดดั๊กลั๊ก หนุ่มสาวชาวเอเดจำนวนกว่าสิบคนกำลังฝึกซ้อมการฟ้อน “ชิมกรื๋อ” ในภาษาเอเด คำว่า “กรื๋อ” หมายถึง นกอินทรี ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งความแข็งแกร่งที่สามารถครอบครองท้องฟ้า การฟ้อนนี้มักจะทำการแสดงในงานเทศกาลสำคัญๆ พิธีบวงสรวงเทพเจ้าหรือพิธีส่งดวงวิญญาณของผู้เสียชีวิตกลับสู่โลกของบรรพบุรุษ พร้อมทั้งเป็นการขอพรให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์รักษาคุ้มครอง ท่ามกลางการบรรเลงฆ้องของฝ่ายผู้ชาย ฝ่ายผู้หญิงจะร่ายรำด้วยท่าทางที่เหมือนนกอินทรีกำลังโผบิน แต่ละท่วงท่าของมือและทุกก้าวย่างมีความพริ้วไหว กลมกลืนไปตามจังหวะ แสดงออกถึงพลังความแข็งแกร่งพร้อม ๆ กับความอ่อนช้อย นางสาว ฮวันนา กตุล ชาวบ้านกีกล่าวว่า “ ในการ ฟ้อน “ชิม กรื๋อ ” จุด ที่ยากที่สุดคือท่าทางของมือ หากทำไม่ถูก ก็ จะเมื่อย เป็น อย่างมาก ท่วงท่าการรำของทุกคนต้อง พร้อมกันเพื่อให้ การแสดงออกมาสวยงาม ขณะฝึกซ้อม พวกเรา ต้อง เริ่ม ฝึก จากการก้าวเท้า และการ นับจังหวะ แล้วค่อยฝึกมือ แต่ละคนต้อง ฝึกดัด แขนและจัดท่าทางให้มีลักษณะคล้ายกับนก อินทรีมากที่สุด” การฟ้อนรำของชนกลุ่มน้อยเผ่าบานา นอกจากชนกลุ่มน้อยเผ่าเอเด กลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ ในเขตที่ราบสูงเตยเงวียนก็มีท่ารำเฉพาะของตนเอง โดยมักจะมีความผูกพันใกล้ชิดกับเทศกาล เสียงฆ้องและกลิ่นของเหล้าข้าวหมักแบบดั้งเดิมในแต่ละชนเผ่าจะมีรูปแบบการแสดงที่แตกต่างกัน เช่น การฟ้อนซวางของชนเผ่าบานามีจังหวะช้าๆ ส่วนการฟ้อนซวางของชนเผ่าเอเดมีความอ่อนช้อย รวดเร็วและการรำฆ้องของชนเผ่าเมอนงแสดงถึงพลังความแข็งแกร่ง เป็นต้น ดร.เลือง แทง เซิน อดีตผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ดั๊กลั๊กให้ข้อสังเกตว่า “ท่ารำ ของกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ในเขตที่ราบสูงเตยเงวียน มีท่าทางจาก กิจกรรมการผลิตและการดำรงชีวิตประจำวัน นอกจากนี้ ยังมีท่ารำที่ถ่ายทอดความรู้สึก ความรักและความผูกพันต่อบ้านเกิด ภู เขา ป่าไม้ และ ลำธาร ในท้องถิ่น” เมื่อเร็ว ๆ นี้ สมาคมวรรณกรรมและศิลปะจังหวัดดั๊กลั๊กได้เปิดชั้นฝึกอบรมการฟ้อนรำพื้นบ้านของเขตที่ราบสูงเตยเงวียน ส่วนศิลปินยอดเยี่ยม หวู เลิน