ຕາມທັດສະນະຂອງຊາວເຜົ່າ ຜູ້ໄທ ແລ້ວ, ນັບແຕ່ເມື່ອກຳເນີດເກີດມາຈົນເຖິງເວລາສິ້ນລົມຫາຍໃຈ, ຊາວເຜົ່າ ຜູ້ໄທ ຄົນໜຶ່ງ ຢ່າງໜ້ອຍສຸດຕ້ອງໄດ້ເອີ້ນຂວັນ 2 ເທື່ອ. ການເອີ້ນຂວັນແມ່ນເພື່ອໃຫ້ຂວັນກັບມາເຮືອນຊານມາຫາພໍ່ແມ່, ລູກເມຍ, ກັບມາຢູ່ນຳຮ່າງນຳຄີງ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຂວັນໄປຢູ່ບ່ອນອື່ນເຊັ່ນ ແຄມຫ້ວຍ, ນ້ຳລຳເຊ, ປາກເຫວ ຫຼື ຫຼີກລ້ຽງບັນດາສັດສາວາສິ່ງທີ່ອັນຕະລາຍໃນປ່າ...ເຂົາເຈົ້າຍັງເອີ້ນຂວັນເພື່ອອວຍພອນຄື: ກ່ອນທີ່ຍິງສາວຈະເອົາຜົວ, ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງຄີງໃນເຮືອນຈະໄດ້ເຮັດພິທີເອີ້ນຂວັນເພື່ອອວຍພອນ ແລະ ໄປສົ່ງຢູ່ເຮືອນຜົວ; ເດັກນ້ອຍພາຍຫຼັງເກີດມາໄດ້ 3 ວັນ ຈະໄດ້ເຮັດພິທີເອີ້ນຂວັນເພື່ອລາຍງານຕໍ່ຜີເຮືອນ; ວັນບຸນປີໃໝ່ ເມື່ອໄປເຮືອນພໍ່ເຖົ້າແມ່ເຖົ້າແມ່ນຕ້ອງກຽມໄກ່ໂຕໃຫຍ່ 2 ໂຕ ເພື່ອເອີ້ນຂວັນໃຫ້ພວກຫຼານ, ພາວະນາຂໍໃຫ້ລູກຫຼານມີສຸຂະພາບແຂງແຮງ ໄປສຸດຫ້ວຍ 5 ຫ້ວຍ, ຂ້າມພູ 7 ໜ່ວຍ ແຕ່ຕາຍັງໃສແຈ້ງ, ແຄ່ງຂາຍັງແຂງແຮງດີ... ສ່ວນເວລາຜູ້ເຖົ້າໃກ້ຈະເສຍຊີວິດນັ້ນ, ໝາຍຄວາມວ່າ ຂວັນຂອງເຂົາເຈົ້າຈະພົ້ນອອກຈາກຮ່າງກາຍຢ່າງບໍ່ມີວັນກັບມາ. ນີ້ແມ່ນເວລາທີ່ຕ້ອງໄດ້ເອີ້ນຂວັນ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ວິນຍານຫຼົງທາງ ແລະ ຊອກຖືກທາງເພື່ອກັບຄືນມາຫາປູ່ຍ່າຕາຍາຍ ບັນພະບູລຸດ.