(vovworld) - ພາຍຫຼັງ 8 ປີແຫ່ງການນຳ່ຮຽນຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ນັກສຶກສາ ຟານຮູຍແບກ, ອາຍຸ 21 ປີ ພ້ອມກັບເພື່ອນຍິງຂອງຕົນແມ່ນນາງ Marina Berezovikova, ຊາວເບລາຣຸດ ຈຶ້ງມີໂອກາດກັບເມືອບ້ານເກີດຂອງຕົນຢູ່ຮ່າໂນ້ຍ. ທັງສອງຄົນໄດ້ສະຫງວນເວລາມື້ໜຶ່ງເພື່ອໄປທ່ຽວ ແລະຫວນຄືນອະນຸສອນແຫ່ງຍາມເຍົາໄວທັງແປກ, ທັງຊິນເຄີຍຂອງ ແບກ ຢູ່ຮ່າໂນ້ຍ.
ຟານຮູຍແບກ ພ້ອມກັບເພື່ອນຍິງຂອງຕົນໄດ້ໄປຢາມໜອງ ຮ່ວານກ໋ຽມ ຢູ່ໃຈກາງນະຄອນຫຼວງຮ່າໂນ້ຍ ດ້ວຍລົດເມ, ເຊິ່ງແມ່ນພາຫະນະທີ່ຕິດພັນກັບແບກໃນຍາມໄປໂຮງຮຽນມັດທະຍົມຕອນປາຍ.
”ເວລານັ້ນ, ລົດເມບໍ່ມີຫຼາຍ, ດັ່ງນັ້ນຕ້ອງລໍຖ້າດົນຈຶ່ງມີລົດມາຮັບ. ປະຈຸບັນ, ມີລົດເມທີ່ ທັນສະໄໝຫຼາຍຄັນ ແລະ ຄຸນນະພາບຮັບໃຊ້ຜູ້ໂດຍສານກໍ່ດີກວ່າ”.
ລົດເມຮ່າໂນ້ຍໃນປະຈຸບັນ
(ພາບ: ອິນເຕີແນດ)
”ນີ້ແມ່ນຄີວລົດທີ່ອ້າຍໄປຮຽນ
ແທ້ຫວະ?
ເຈົ້າ, ແລະອາຄານຕໍ່ໜ້ານ້ອງແມ່ນຄາງປາສະຫຼາມ!
ແທ້ບໍ? ເບິ່ງບໍ່ຄືເນາະ,”
ອ້ອມຮອບເຂົາເຈົ້າແມ່ນສຽງແກລົດ, ສຽງເວົ້າ, ສຽງຫົວອຶກກະທຶກຄຶກໂຄມຂອງຜູ້ເລາະຂາຍ, ຮອຍຍີ້ມສະໜິດສະໜົມຂອງຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ທີ່ພວມຍ່າງໄປແຄມໜອງ, ບັນດາຮູບພາບ ແລະ ນຳ້ສຽງທີ່ລຶ້ງເຄີຍດັ່ງກ່າວ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ ແບກ ຮູ້ສຶກສະເທືອນໃຈ.
”ເມື່ອຍັງນ້ອຍນ້ອງຮູ້ສຶກວ່າຮ່າໂນ້ຍ ກວ້າງກວ່າປະຈຸບັນ ເພາະວ່າຕຶກອາຄານ ບໍ່ຫຼາຍ, ຍານພາຫະນະໄປມາໃນຖະໜົນ ແລະ ຂີ້ຝຸ່ນກໍ່ໜ້ອຍກວ່າ. ແຕ່ພາຍຫຼັງ 8 ປີ ເທົ່ານັ້ນ, ຮ່າໂນ້ຍໄດ້ມີການປ່ຽນແປງຢ່າງວ່ອງໄວ, ດ້ວຍຕຶກອາຄານສູງໄດ້ຮັບການກໍ່ສ້າງໃໝ່ຫຼາຍຫຼັງ, ປ້າຍໂຄສະນາເຕັມໄປດ້ວຍສືຫຼາກຫຼາຍ ແລະ ສວຍງາມຄືດັ່ງຢູ່ເຂດຕົວເມືອງທີ່ຄຶກໂຄມໜາແໜ້ນ.”
ຈາກໜອງ ຮ່ວານກ໋ຽມ, ແບກ ພ້ອມກັບ Marina ໄດ້ໄປຢາມຄຸ້ມເມືອງເກົ່າ ຮ່າໂນ້ຍ. ເຈືອຈານພ້ອມກັບກະແສຄົນບົນຖະໜົນຮ່າງມ້າ, ແບກ ແນະນຳວ່າ:
”ນີ້ແມ່ນຖະໜົນຮ່າງມ້າ, ກ່ອນນີ້ບໍ່ອຶກກະທຶກຄຶກໂຄມຄືປະຈຸບັນ. ນີ້ແມ່ນແຫ່ງຜະລິດເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍເຈ້ຍຄື: ມ້າ, ລົດໂອໂຕ ແລະ ໂສ້ງເສື້ອ. ຮອດບຸນປີໃໝ່, ຖະໜົນນີ້ເຄີຍຂາຍເຄື່ອງປະດັບເຮືອນຊານດ້ວຍເຈ້ຍ, ໃນນັ້ນສີເຫຼືອງ ແລະ ສີແດງ ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄວາມໂຊກ, ຄວາມລາບ”.
ເມື່ອໄປຮອດຖະໜົນ ຮ່າງເດື່ອງ, ດ້ວຍຮ້າຍຂາຍ ໂອມາຍ (ເຂົ້າໜົມໝາກໄມ້ທັງສົ້ມ, ເຜັດ ແລະ ຫວານ) ທີ່ເປັນມູນເຊື້ອຫຼາຍຮ້ານ. ເພື່ອນໜຸ່ມທັງສອງຄົນໄດ້ຊື້ ແລະ ຊິມໂອມາຍບາງຊະນິດ. Marina, ແບ່ງປັນວ່າ:
”ຢູ່ປະເທດຂ້າພະເຈົ້າ, ໃນຖະໜົນສາຍໜຶ່ງມີຮ້ານໃຫຍ່ພຽງ 2-3 ຮ້ານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຢູ່ຮ່າໂນ້ຍ ພັດມີຫຼາຍຮ້ານ, ເຂົາເຈົ້າເຊີນຂ້າພະເຈົ້າຊົມທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ, ບາງຄົນຍັງຢາກຖ່າຍຮູບພ້ອມກັບຂ້າພະເຈົ້າອີກ. ຊາວຮ່າໂນ້ຍ ມີຄວາມສະໜິດສະໜົມ ແລະ ຮັກແພງແຂກຄົນຫຼາຍ”.
ຜ່ານຖະໜົນສາຍຕ່າງໆ, ສອງຄົນໄດ້ໄປຮອດຖະໜົນ ຫຼີກວົກຊື, ແບກເວົ້າວ່າ:
”ເວລາຍັງນ້ອຍ, ພໍ່, ແມ່ ເຄີຍພາຂ້າພະເຈົ້າໄປກິນເຝີຫຼີກວົກຊື. ກັບເມືອຫວຽດນາມ ເທື່ອນີ້,ຂ້າພະເຈົ້າຈະແນະນຳອາຫານທີ່ເປັນເອກະລັກສະເພາະທຸກປະເພດໃຫ້ Marina ຮັບປະທານ”
ເຂົ້າໃຈໄດ້ຄວາມຄິດຂອງແບກ, Marina ໃຫ້ຮູ້ວ່າ:
”ອາຫານຫວຽດນາມ ແຊບຫຼາຍ, ຊາວຫວຽດນາມກິນເຂົ້າຫຼາຍກວ່າ, ເຝີກໍ່ເຮັດຈາກເຂົ້າສານ. ຂ້າພະເຈົ້າພະຍາຍາມໄປທ່ຽວຫຼາຍແຫ່ງ, ຮັບປະທານອາຫານ ຂອງຫວຽດນາມ ຫຼາຍເຍື່ອງ ແລະ ຖ່າຍຮູບໃຫ້ຫຼາຍອີກ ເພື່ອເຂົ້າໃຈກວ່າກ່ຽວກັບປະເທດຊາດ ແລະ ຊາວຫວຽດນາມ”.
ໄປທ່ຽວຕາມຖະໜົນສາຍຕ່າງໆຢູ່ຮ່າໂນ້ຍ ພາຍໃນເວລາພຽງໜຶ່ງວັນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ Marina ຮູ້ສຶກວ່າບ້ານເກີດຂອງ ແບກ ມີຄວາມດູດດື່ມຫຼາຍ ດ້ວຍຄວາມງາມທຳມະຊາດຂອງຖະໜົນຫົນທາງ, ບັນດາອາຄານນ້ອຍໆ, ແລະ ເຄື່ອງອະນຸສອນ ທີ່ເປັນຕາຮັກ ຖືກວາງຂາຍໃນເຂດຄຸ້ມເມືອງເກົ່າ. ສຳລັບ Marina ແລ້ວ, ປະເທດຫວຽດນາມ ແມ່ນແຫ່ງທີ່ນາງຢາກຄົ້ນຫາ.
