ຈາກໝູ່ບ້ານຂອງຊາວເຜົ່າໄຕ່ ທີ່ຫາເງິນລ້ຽງຊີບສ່ວນຫຼາຍແມ່ນອີງໃສ່ກະສິກຳ, ປ່າໄມ້, ໝູ່ບ້ານ ຄວັນບາງ, ຕາແສງ ເຈີເມິ້ຍ, ແຂວງໄທງວຽນ ພວມຄ່ອຍໆຊອກຫາທິດທາງພັດທະນາເສດຖະກິດຈາກສິ່ງທີ່ປະຊາຊົນມີຢູ່ແລ້ວຄື: ເຮືອນຮ້ານ, ອາຫານພື້ນເມືອງ, ໄຮ່ຊາ, ທິວທັດທຳມະຊາດ ແລະ ສີສັນວັດທະນະທຳ. ດ້ວຍການລົງທຶນຂອງລັດ ພ້ອມກັບແຫຼ່ງກຳລັງສົມທົບຂອງປະຊາຊົນ, ຮູບແບບການທ່ອງທ່ຽວຊຸມຊົນພວມຄ່ອຍໆສ້າງລະບົບຕ່ອງໂສ້ການສ້າງລາຍຮັບໃໝ່, ໃນນັ້ນປະຊາຊົນທັງເປັນເຈົ້າຂອງ, ທັງໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດໂດຍກົງ.
ຄວັນບາງ ມີເນື້ອທີີ່ທຳມະຊາດກວ່າ 200 ເຮັກຕາ, ດ້ວຍປະມານ 60 ຄອບຄົວ, ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນຊາວເຜົ່າໄຕ່. ກ່ອນທີ່ພັດທະນາການທ່ອງທ່ຽວຊຸມຊົນ, ການດຳລົງຊີວິດຂອງປະຊາຊົນສ່ວນຫຼາຍແມ່ນອີງໃສ່ການຜະລິດກະສິກຳ, ປ່າໄມ້, ລ້ຽງສັດ. ແຕ່ໝູ່ບ້ານພວມກຳມະສິດແຫຼ່ງ “ຊັບສົມບັດ”ອື່ນອີກ. ນັ້ນແມ່ນເຮືອນຮ້ານ 40 ຫຼັງ, ພ້ອມກັບວັດທະນະທຳຂອງຊາວເຜົາໄຕ່ ຄື: ຂັບແທນ, ພິນຕິ້ງ, ການຈັກສານ, ຕ່ຳແຜ່ນ; ຢູ່ອ້ອມຂ້າງແມ່ນ ໜອງ ຕາມຄາ, ນ້ຳຕົກຕາດ ແຄກຸບ, ໂນນ ນ້ຳຕັກ, ຖ້ຳ ຖຳຮອນ… ບັນດາຄຸນຄ່າເຊິ່ງກ່ອນນີ້ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນຮັບໃຊ້ຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງຊຸມຊົນ, ປັດຈຸບບັນໄດ້ປັບປຸງຄືນໃໝ່ເພື່ອກາຍເປັນຜະລິດຕະພັນການທ່ອງທ່ຽວເທື່ອລະກ້າວ.
ໃນເຮືອນຮ້ານຂອງຄອບຄົວອ້າຍ ດາດ, ເອື້ອຍ ແອວງ, ບັນດາຫ້ອງໃນເມື່ອກ່ອນພຽງແຕ່ຮັບໃຊ້ການດຳລົງຊີວິດຂອງຄອບຄົວນັ້ນ, ປັດຈຸບັນໄດ້ຮັບການປະດັບປະດາຈັດແຈງ ເພື່ອຕ້ອນຮັບແຂກ. ຜ້າຫົ່ມ, ເສື່ອໄດ້ຈັດມ້ຽນຢ່າງເປັນລະບຽບ. ຫ້ອງນ້ຳໄດ້ປັບປຸງໃຫ້ດີຂຶ້ນ. ເດີ່ນບ້ານ ແລະ ພື້ນທີ່ຢູ່ກ້ອງເຮືອນຮ້ານໄດ້ຈັດວາງເປັນບ່ອນດຳເນີນຊີວິດ, ບ່ອນກິນດື່ມໃຫ້ແກ່ແຂກທ່ອງທ່ຽວ. ແຕ່ການເຮັດ homestay ພຽງແຕ່ແມ່ນວຽກງານສ່ວນໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ. ການຫັນປ່ຽນຈາກວຽກງານເຮັດໄຮ່ໄຖນາ ໄປສູ່ວຽກງານທ່ອງທ່ຽວ, ເຖິງວ່າຫາກໍ່ເລີ່ມປະຕິບັດນັບແຕ່ຕົ້ນປີ 2026 ກໍ່ຕາມ, ແຕ່ສຳລັບອ້າຍ ດາດ, ເອື້ອຍ ແອວງ ແລະ ຫຼາຍຄອບຄົວເຮັດ homestay ຢູ່ ຄວັນບາງ ແລ້ວ, ການທ່ອງທ່ຽວໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ເຂົາເຈົ້າມີລາຍຮັບເປັນປົກກະຕິ ແລະ ສູງກວ່າເມື່ອທຽບໃສ່ການເຮັດວຽກງານກະສິກຳ. ອ້າຍ ເຢືອງວັນດາດ, ເຈົ້າຂອງ homestay ດາດ ແອວງ ແບ່ງປັນວ່າ:
ກ່ອນປີ 2023 ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດນາ, ປູກຕົ້ນຢາງ ແລະ ໝາກແຕງ. ເສດຖະກິດເປັນປົກກະຕິ ແຕ່ລາຍຮັບກໍ່ທຳມະດາ. ຮອດປີ 2023, ເມື່ອແຂວງຮັບຮອງ ໝູ່ບ້ານ ຄວັນບາງ ແມ່ນສະຖານທີ່ທ່ອງທ່ຽວຊຸມຊົນນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນໜຶ່ງໃນ 5 ຄອບຄົວຢູ່ໝູ່ບ້ານເລີ່ມຫັນມາເຮັດການທ່ອງທ່ຽວແຕ່ປີ 2023. Homestay ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກໍ່ສ້າງ, ສ້ອມແປງສຳເລັດໃນປີ 2025 ແລະເລີ່ມຕ້ອນຮັບແຂກນັບແຕ່ຕົ້ນປີ 2026. ແຂກທ່ອງທ່ຽວທັງກິນນອນທັງພັກຜ່ອນຢູ່ເຮືອນຂ້າພະເຈົ້າເລີຍ. ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າເຮັດການທ່ອງທ່ຽວ, ລາຍຮັບເສດຖະກິດ, ດີກວ່າວຽກງານອື່ນ. ເມື່ອກ່ອນເຮັດວຽກງານກະລິກຳລຳບາກຫຼາຍ, ປັດຈຸບັນເຮັດວຽກງານທ່ອງທ່ຽວຮູ້ສຶກວ່າສະບາຍກວ່າ.
ຄວັນບາງ ແມ່ນໜຶ່ງໃນບັນດາສະຖານທີ່ໄດ້ຄັດເລືອກເພື່ອປະຕິບັດທົດລອງການພັດທະນາການທ່ອງທ່ຽວຊຸມຊົນແຕ່ປີ 2023. ສະເພາະໃນປີ 2024, ໝູ່ບ້ານໄດ້ຮັບເງິນກວ່າ 500 ລ້ານດົ່ງ ເພື່ອໜູນຊ່ວຍການໃຫ້ຄຳປຶກສາຈັດພື້ນທີ່, ທິວທັດທຳມະຊາດ, ສ້າງຜະລິດຕະພັນ, ບຳລຸງສ້າງຊັບພະຍາກອນມະນຸດ, ສົ່ງເສີມການໂຄສະນາ ແລະ ພື້ນຖານວັດຖຸຈຳນວນໜຶ່ງຄື ຫໍວັດທະນະທຳ, ຫ້ອງນ້ຳ, ປະຕູໂຂງ, ປ້າຍຊີ້ທາງ ແລະ ສະຖານທີ່ວາງສະແດງຜະລິດຕະພັນ.
ພ້ອມກັບແຫຼ່ງກຳລັງຂອງລັດ, ປະຊາຊົນກໍ່ຕ້ອງລົງທຶນໂດຍກົງ. ບາງເວລາ, ມີເຖິງ 10 ຄອບຄົວຈົດທະບຽນກໍ່ສ້າງ homestay; ນະໂຍບາຍໜູນຊ່ວຍ 100% ດອກເບ້ຍເງິນກູ້ຢຶມທະນາຄານ ດ້ວຍລະດັບກູ້ຢຶມຫຼາຍສຸດແມ່ນ 500 ລ້ານດົ່ງ/ຄອບຄົວ ເພື່ອສ້າງເງື່ອນໄຂໃຫ້ບັນດາຄອບຄົວສ້ອມແປງ, ກໍ່ສ້າງ homestay.
ແບ່ງປັນກ່ຽວກັບຄວາມສາມາດບົ່ມຊ້ອນໃນການພັດທະນາການທ່ອງທ່ຽວຢູ່ສະຖານທີ່ທ່ອງທ່ຽວຊຸມຊົນໃນໝູ່ບ້ານ ຄວັນບາງ, ແຂວງໄທງວຽນ, ທ່ານນາງ ຈູທິໂດ, ຮອງຜູ້ອຳນວຍການຮັບຜິດຊອບສູນຂຸດຄົ້ນ, ສົ່ງເສີມການພັດທະນາການທ່ອງທ່ຽວແຂວງ ໄທງວຽນ ໃຫ້ຮູ້ວ່າ:
ປັດຈຸບັນຢູ່ທີ່ນີ້ມີບາງຄອບຄົວໄດ້ຮັບປະກັນຄວາມຕ້ອງການໂດຍພື້ນຖານຂອງແຂກທ່ອງທ່ຽວແລ້ວ, ຄື: ບ່ອນພັກ, ອາຫານ, ວັດທະນະທຳ, ສິລະປະ ແລະ ປະສົບການຈຳນວນໜຶ່ງ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເພື່ອເສີມຂະຫຍາຍກຳລັງບົ່ມຊ້ອນ, ທ່າໄດ້ປຽບທັງໝົດຂອງທ້ອງຖິ່ນ, ພ້ອມກັບຄວາມສຸດຈິດສຸດໃຈຂອງພໍ່ແມ່ປະຊາຊົນ ແລະ ອຳນາດການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນນັ້ນ ແມ່ນຕ້ອງປັບປຸງຜະລິດຕະພັນເປັນຫຼາຍຮູບຫຼາຍແບບກວ່າອີກເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງຫຼາຍເປົ້າໝາຍ.
ດ້ວຍຄວາມລຽບງ່າຍ, ຈິງໃຈ ແລະ ວິຖີຊີວິດບໍລິສຸດ, ເຕັມໄປດ້ວຍສີສັນຂອງຊາວທ້ອງຖິ່ນ ຢູ່ ຄວັນບາງນັ້ນ, ໄດ້ສ້າງຄວາມຈັບໃຈ, ຄວາມປະທັບໃຈໃຫ້ແກ່ແຂກທ່ອງທ່ຽວ. ເອື້ອຍ ຮົ່ງເຮືອງ, ແຂກທ່ອງທ່ຽວມາແຕ່ນະຄອນ ຮ່າໂນ້ຍ ພາຍຫຼັງມາທ່ອງທ່ຽວຊຸມຊົນຢູ່ໝູ່ບ້ານ ຄວັນບາງ ແຂວງໄທງວຽນແບ່ງປັນວ່າ:
ມາໝູ່ບ້ານ ເຮົາໄດ້ສຳຜັດກັບວິຖີການດຳລົງຊີວິດ, ວັດທະນະທຳ, ຄວາມລຶ້ງເຄີຍ, ຮີດຄອງປະເພນີຂອງປະຊາຊົນຢູ່ທີ່ນີ້, ທັງໝົດຍັງຄົງຮັກສາສະພາບເດີມໂດຍພື້ນຖານໄວ້ໄດ້, ປະຊາຊົນເປັນມິດ, ໃຈດີ. ທິວທັດທຳມະຊາດກໍ່ເຮັດໃຫ້ແຂກທ່ອງທ່ຽວຈັບໃຈຍ້ອນຄວາມງາມແບບທຳມະຊາດດັ້ງເດີມ.
ສິ່ງທີ່ສຳຄັນຢູ່ໝູ່ບ້ານ ຄວັນບາງ ໃນປັດຈຸບັນແມ່ນປະຊາຊົນບໍ່ໄດ້ປະລະອາຊີບເກົ່າ ເພື່ອຫັນມາເຮັດການທ່ອງທ່ຽວ. ເຂົາເຈົ້າຍັງປູກຊາ, ເຮັດນາ, ລ້ຽງສັດ ແລະ ຮັກສາຮີດຄອງປະເພນີ, ສຽງຂັບແທນ, ອາຫານພື້ນເມືອງໄວ້, ແຕ່ບັນດາຄຸນຄ່ານັ້ນໄດ້ເຊື່ອມຕໍ່ກັບຕະຫຼາດການທ່ອງທ່ຽວເພື່ອສ້າງລາຍຮັບຕື່ມອີກ. ຖ້າຈຳນວນແຂກມາທ່ອງທ່ຽວໄດ້ຮັກສາເປັນປົກກະຕິ, ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນບໍ່ຍົກຍ້າຍອອກຈາກໝູ່ບ້ານໃນອະນາຄົດນັ້ນ, ບໍ່ພຽງແຕ່ແມ່ນໄຮ່ນາອີກ ຫາກຍັງແມ່ນຄວາມສາມາດສ້າງລາຍຮັບຈາກເຮືອນຊານ, ຜະລິດຕະພັນພື້ນເມືອງ ແລະ ວັດທະນະທຳຂອງບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຕົນເອງອີກດ້ວຍ.
